Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

Απο τον έρωτα στην αγάπη

Απο μια ζωή γεμάτη έρωτα διαλέγω μια ζωή γεμάτη αγάπη
Ο έρωτας μεθάει κι εγώ το ποτό δεν το αντέχω
η αγάπη απο την άλλη δίνει στην ψυχή πληρότητα


έρωτα με κέρασες πολύ δυνατό ποτό κι όπως έχω δηλώσει δεν το αντέχω
με μέθυσες κι έκανα στη ζάλη μου λάθη που δεν διορθώνονται
με έκανες να ξεχάσω όνειρα και αξίες
ξεστράτισα απο τον δρόμο μου
για να πιώ μαζί σου


κι όπως με μέθυσες σε ένα μεθύσι δυνατό
φυσικά τι ακολουθεί?
ο πονοκέφαλος σαν θα ξυπνήσεις απο ένα δυνατό μεθύσι
αυτό μου έμεινε κι εμένα αφου η αγάπη που γεμίζει την ψυχή δεν υπήρχε


Κι έγινε ξεκάθαρο μέσα μου πως άλλο είναι έρωτας κι άλλο η αγάπη
κι αυτήν προτιμώ να βρίσκω σε οποιαδήποτε μορφή της
δεν με μεθά δεν με κάνει να χάνω τον έλεγχο
αντίθετα με κάνει δυνατή να κυνηγώ τα όνειρα και να διατηρώ τις αξίες
να διορθώνω τα λάθη μου και να βρίσκω πάντα τον δρόμο μου

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

Ακολουθώντας μια αχτίδα φωτός


Μερικές φορές νιώθω σαν να παίζω σε μια κακή παράσταση
σε ένα θέατρο του παραλόγου
έναν ρόλο που δεν μπορώ να υποστηρίξω
θαρρώ πως έγινε λάθος διανομή
κι εγώ δεν τα καταφέρνω να σταθώ στο ύψος των απαιτήσεων του


Θεωρώ πως αξίζω περισσότερα
θέλω να τα διεκδικήσω και δεν μπορώ λές κι είμαι αλυσοδεμένη
και βήμα δεν μπορώ να κάνω
'Εχουν πέσει οι αντοχές και οι δυνάμεις μου
το μυαλό μου δεν είναι καθαρό
να σκεφτώ να βρώ τον τρόπο να τις ανακτήσω


Αν όλα μοιάζουν σκοτεινά
σαν όλοι οι δρόμοι μοιάζουν κλειστοί
όταν κι η τελευταία ελπίδα πάει να χαθεί
υπάρχει ακόμα σωτηρία?


Πως άραγε εξαγνίζονται οι ψυχές απο βαρύ κάρμα?
Κι όταν δεν φτάνει μια προσευχή
τι μένει να ακολουθήσω?
Πως ξαναβρίσκεται η πίστη ο σύμμαχός μου ,το όπλο μου
μήπως κρύβεται στον ήλιο,στον αέρα,στην μέρα,στην νύχτα?
Που να ψάξω να την βρώ
όταν πάντα ήξερα πως κρύβεται μέσα μου?


Τι έχει χαραχτεί στο υποσυνείδητο που δεν μπορώ να σβήσω
και δεν αφήνει να πάρω μπρός να ξεκολλήσω
σαν βαριά αλυσίδα με δένει μια σκέψη που έκανα
χθές ,πέρσι , χρόνια πριν ή κάποιος υποχθόνια μου υπέβαλε
και την πήρε το υποσυνείδητο και την έθαψε βαθειά
και δρά ύπουλα κι ανασταλτικά κλείνοντας τις διεξόδους


Ενα δάκρυ που κύλησε έκανε μια ρωγμή στο σκοτεινό τοίχο
που με κυκλώνει και κυλά ένα ακόμη
κι ακολουθούν κι άλλα...... και νά! αχνοφαίνεται
μια αχτίδα φωτός που αναθαρεύει την ελπίδα
είναι μήπως τα δάκρυα που εξαγνίζουν την ψυχή?


Μόνο να βρώ λίγη δύναμη ν'ακολουθήσω την αχτίδα φωτός που μου αναθάρεψε την ελπίδα
πιστεύω πως θα με οδηγήσει να ξαναβρώ την πίστη μου
και τότε μόνο θα βρώ την σωτηρία

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009

Αξίες και πραγματικότητα

Ανθίζει η φύση ,όλα ομορφαίνουν γύρω μας

η ελπίδα ανθίζει στις καρδιές μας

ο ζωοδότης ήλιος ζεσταίνει τις ψυχές μας

Αναγεννιέται η πλάση γύρω μας

κι είναι αρκετό να ρίξω μια ματιά έξω στην ηλιόλουστη μέρα

στην ανθισμένη φύση για να

χαίρομαι αυτή την υπέροχη μέρα

Μια βόλτα έξω στους δρόμους βοηθάει πολύ την ψυχολογία μου

ακόμα και στο σπίτι όταν είμαι με ανοιχτά παράθυρα να λούζεται το σπίτι στο φώς

με κάνει να νιώθω ωραία

κι όταν αφήνομαι και παρασύρομαι στις σκέψεις μου

κάποια πράγματα αρχίζω να τα βλέπω με διαφορετική ματιά

Βλέπω πως πολλά που μοιάζουν σημαντικά είναι ασήμαντα

πως έδωσα ή δίνω υπερβολική αξία σε ανθρώπους και καταστάσεις

και βρίσκω πως είναι καιρός να έχουν οι άνθρωποι

την δική τους πραγματική αξία στα μάτια μου

κι όχι την υπεραξία που τους δίνω

κι όσο για τις καταστάσεις πάντα μια επανεκτίμηση

αναθεωρεί και ανακατανέμει αξίες

και καταλήγω στο εξής συμπέρασμα

Οι γύρω μας έχουν στα μάτια μας την αξία που τους δώσαμε εμείς

κι αν αλλάξουμε οπτική γωνία ξεγυμνώνεται η αξία τους και φαίνεται

ο πραγματικός εαυτός τους η δική τους αξία

και πέφτουν απο το βάθρο που τους ανεβάσαμε εμείς

ακόμα και

πρωθυπουργοί

εραστές

φίλοι

ότι κι αν είναι

εξιδανικεύτηκαν

απο εμάς

κι έχασαν την αξία τους

πάλι

απο εμάς